در آنتراکت زمانی چند نفر از اعضای حاضر در برنامه از انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی اصفهان با مراجعه به مسئولان برگزاری کارگاه، ضمن بی معنا خواندن «انتظار مطالبه گری» از دانشجو در فضای برخوردهای انظباطی و امنیتی با فعالان منتقد دانشگاهی، نسبت به بی ارتباط بودن گفته های سخنران نوبت اول با موضوع برنامه انتقاد کردند. "سیاست ما از دیانت ما جدا نیست"، این گزاره پاسخ دریافتی آن انتقاد بود.
این مشکل بیش از هر جا در جوامع غیر معتقد به هرمنوتیک ایجاد می شد. در این جوامع قرائت حاکم، سایر قرائت ها و فهم پذیری ها را باطل و محکوم به نابودی می دانست و مجال طرح و بحث عقلانی این مباحث را نمی داد. پس این نظرات قلیل نیز در لعاب های دیگر و در قالب های غیر از خود رشد کردند و به زایش فهمی چند پاره منجر می شد.
دادگاههای ما استقلال لازم را ندارند، عدم حضور وکیل در مراحل دادرسی در پروندههای مختلف مشاهده میشود، حکم موکلان به وکلا ابلاغ نمیشود. از آنجایی که وکیل میباید از شأن قاضی برخوردار شود و عملا چنین نگاهی در محاکم وجود ندارد. همه این موارد با قوانین مدنی کشور خود ما سنخیت ندارد، چه برسد با استانداردها و میثاقهای حقوق بشری.
امروز محققین و دانشمندان در تلاشند تا نقش زن و توسعه را تعریف کنند و برای تحقق آن تلاش و برنامه ریزی نمایند با توجه به نیازی که جامعه برای حضور این قشر در خود احساس می کند. لیکن مجریان نه تنها به این امر توجهی ندارند در جهت عکس آن هم در حرکتند. و غافل از آنکه حرکت در خلاف جهت مسیر آب خطر آفرین است!!
برخورد با چنین جنبشی دشوار است. برای حمله به آن باید آن را از تداوم انداخت اما چگونه؟ ایجاد وحشت و ارعاب، اتهام براندازی نرم و سخت،وابستگی به بیگانه، دریافت کمک مالی و... به فعالان آن می تواند ریزش های کوتاه مدتی را سبب شود اما آن را از تداوم نمی اندازد.
گویا هنوز پس از سی سال این مشکل حل نشده و هنوز مدیران دانشگاه تهران به دنبال یونیفورم هستند. ای کاش آقای احمدینژاد این مشکل را هم مانند دیگر مشکلات مملکت با تشکیل یک معاونت جدید و صدور فرمانی قاطع برای همیشه حل کنند. نگران آن روزهایی هم نباشند که در پاسخ به منتقدان خود با تمسخر میگفتند «مگر مشکل مملکت، مو و لباس جوانان است؟»
از زمانی که تقاضا برای گرفتن امتیاز نشریه داده می شود تا لحظه ای که نشریه با شکایت یک سازمان دولتی یا یک مدیر دولتی بسته می شود، سروکار مطبوعات با دولت است. وقتی برای گرفتن امتیاز نشریه باید حداقل سه سال صبر کرد، هیچ مدیر مسئولی جرات نمی کند مطالبی را منتشر کند که به کام دولتیان خوش نیاید و در نهایت درِ نشریه تخته شود.
اکتفا به امید به اصلاحطلبان حکومتی برای پیشبرد اصلاحات، در فقدان نیروی اجتماعی تحولطلبی که فشار اجتماعی لازم را برای عقب راندن اقتدارطلبان و انحصار جویان سیاسی و اقتصادی تأمین کند، نتیجهای جز سرخوردگی و انفعال عمومی و به حراج گذاشتن آینده ایران و آرمانهای جنبش5/1 سده آزادیخواهی و عدالت جویی مردم این سرزمین نخواهد داشت.
کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس با ارسال نامهای به رئیس دانشگاه امیرکبیر نسبت به برخوردهای اخیر با برخی از دانشجویان این دانشگاه ابراز نگرانی کرد. شهریار مشیری عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات ضمن اعلام این خبر گفت: برای ما محرز است که دانشجویان ما با توجه علاقه و احترامی که به ائمه اطهار و پیامبر(ص) دارند هرگز به مقدسات توهین نمیکنند.
گفتنی است روز دهم اردیبهشت انتشار مطالبی به شدت موهن در چند نشریه دانشجویی در دانشگاه امیرکبیر این دانشگاه را به تشنج کشید. یک مطلب یکسان همزمان در چهار نشریه دانشجویی این دانشگاه در حالی به چاپ رسید که مسئولان این نشریات ضمن ابراز برائت شدید از این اقدام، آن را «جعل» این نشریات برای زمنیهسازی برخورد با تشکلهای مستقل دانشجویی خواندند. در پی چاپ این مطالب موهن، دانشگاه امیرکبیر در چند روز گذشته شاهد تجمعات اعتراضی گستردهای بود و برخی گزارشها نیز از بازداشت چند تن از دانشجویان فعال سیاسی و صنفی این دانشگاه حکایت میکند.
نماینده مردم بندر عباس ادامه داد: ما مطمئن هستیم که دستهایی در کار است که تلاش میکند با نا امن کردن محیط دانشگاه اینگونه جلوه دهد که آزادی بیان و فعالیت سیاسی در دانشگاههای ایران وجود ندارد.
وی با بیان اینکه «هیچ انسان عاقلی مرتکب خودزنی نمیشود» تاکید کرد: نسبت دادن انجام چنین توهینهایی به دانشجویان، در درجه نخست جفا به مقدسات و در درجه دوم وهن نسل جوان و آگاه ما است و از سوی هیچ شخص بیطرفی باور نمیشود.
مشیری افزود: مسئولان وزارت علوم و دانشگاه امیرکبیر وظیفه دارند هرچه سریعتر با کمک مراجع ذیربط دستهای پشت پرده این قبیل اقدامات که در پی فتنهانگیزی در دانشگاه هستند را شناسایی کرده و به مردم معرفی کنند.
عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس در پایان خاطر نشان کرد: احضار دانشجویان به کمیتههای انظباطی و یا بازداشت آنان بیشک بدترین راه حل ممکن است و تنها آب به آسیاب دشمنان کشور میریزد.
